Monumentalna saga historyczna. Jej akcja rozpoczyna się na początku XII wieku w Anglii nękanej wojnami domowymi, konfliktami na tle religijnym, głodem, walkami o sukcesję na angielskim tronie. Fabuła książki, będącej także opowieścią o niezwykłej miłości, rozgrywa się wokół trwającej blisko czterdzieści lat budowy wielkiej katedry Kingsbridge. Walka o władzę, intrygi, seks, mroczne tajemnice, w połączeniu z błyskotliwą mieszanką ludzkich emocji - miłości i nienawiści, lojalności i zdrady, nadziei i desperacji - oraz galerią niezapomnianych postaci, takich jak Aliena, piękna, odważna córka hrabiego Bartholomew, Jack Cherbourg, budowniczy katedry, i ich zaprzysięgły wróg, znienawidzony, podstępny lord William Hamleigh, tworzą porywającą opowieść, która wciągnie każdego czytelnika.

Monumentalna saga historyczna. Jej akcja rozpoczyna się na początku XII wieku w Anglii nękanej wojnami domowymi, konfliktami na tle religijnym, głodem, walkami o sukcesję na angielskim tronie. Fabuła książki, będącej także opowieścią o niezwykłej miłości, rozgrywa się wokół trwającej blisko czterdzieści lat budowy wielkiej katedry Kingsbridge. Walka o władzę, intrygi, seks, mroczne tajemnice, w połączeniu z błyskotliwą mieszanką ludzkich emocji - miłości i nienawiści, lojalności i zdrady, nadziei i desperacji - oraz galerią niezapomnianych postaci, takich jak Aliena, piękna, odważna córka hrabiego Bartholomew, Jack Cherbourg, budowniczy katedry, i ich zaprzysięgły wróg, znienawidzony, podstępny lord William Hamleigh, tworzą porywającą opowieść, która wciągnie każdego czytelnika.

Monumentalna saga historyczna. Jej akcja rozpoczyna się na początku XII wieku w Anglii nękanej wojnami domowymi, konfliktami na tle religijnym, głodem, walkami o sukcesję na angielskim tronie. Fabuła książki, będącej także opowieścią o niezwykłej miłości, rozgrywa się wokół trwającej blisko czterdzieści lat budowy wielkiej katedry Kingsbridge. Walka o władzę, intrygi, seks, mroczne tajemnice, w połączeniu z błyskotliwą mieszanką ludzkich emocji - miłości i nienawiści, lojalności i zdrady, nadziei i desperacji - oraz galerią niezapomnianych postaci, takich jak Aliena, piękna, odważna córka hrabiego Bartholomew, Jack Cherbourg, budowniczy katedry, i ich zaprzysięgły wróg, znienawidzony, podstępny lord William Hamleigh, tworzą porywającą opowieść, która wciągnie każdego czytelnika.

Historia bywa przewrotna, czyż nie? Te same wydarzenia różnym ludziom, krajom, nacjom przynoszą odmienne skutki. To, co dla jednych jest dobre, drugim przynosi tylko kłopoty i zmienia ich życie w negatywny sposób. Tak było i tym razem. Rok 1918, dla nas Polaków czas odzyskania niepodległości i powrotu do własnej tożsamości narodowej. Dla rodziny carskiej to rok, w którym wszystko się skończyło. Nikt z jej członków nie przeżył tego tragicznego lipcowego dnia w Jekaterynburgu. Ci, którzy nie zginęli od kul bolszewickich, zostali dobici bagnetami. W świat poszła wiadomość: nie ma już Romanowów w granicach Rosji, nie ma już żadnych prawnych możliwości restytucji caratu, ale ... Pewnego styczniowego dnia w Berlinie wyłowiono z nurtów rzeki nieznaną kobietę. Przywrócona do przytomności odmówiła podania jakichkolwiek danych osobowych. Ponieważ podejrzewano u niej depresję, po krótkim pobycie w szpitalu miejskim umieszczoną ją w zakładzie w Dalldorf. Był to szpital psychiatryczny. W opinii opiekujących się pacjentką lekarzy całe jej zachowanie jednoznacznie wskazywało, iż przeżyła ona jakieś traumatyczne wydarzenia i nadal bardzo obawia się o swoje życie. Przypadkiem do zakładu trafia zdjęcie zamordowanej rodziny carskiej, pielęgniarki opiekujące się chorą rozpoznają w niej (początkowo) Wielką Księżną Marię. Zapytana wprost, odpowiada, że to nie Maria przeżyła mord. Wniosek jest prosty, jeśli nie Maria, to musi to być Anastazja, najmłodsza z carskich córek. Wieść o tym, że jedna z Romanowów przeżyła, szybko rozchodzi się po świecie, budząc skrajne reakcje. Od euforii po nienawiść. Zaczyna się korowód osób, które rozpoznają lub nie w chorej Wielką Księżną. Anna zyskuje nie tylko możnych protektorów, ale i zajadłych, gotowych na wszystko wrogów. W końcu gra toczy się nie tylko o sam fakt uznania jej za członka rodziny carskiej, ale przede wszystkim o wielki majątek, pozostawiony przez cara w lokatach bankowych, nieruchomościach i innych inwestycjach. Gra warta świeczki dla każdej ze stron. A to dopiero początek historii zakończonej wieloletnim procesem i bezprecedensowym wyrokiem. Autor książki kilkakrotnie zetknął się z Anną Anderson i nie ukrywa swoje sympatii dla niej oraz faktu, że wierzy w jej historię. Tym bardziej, że w 1991 roku w masowym grobie koło Jekaterynburgu odnalezione zostały szczątki cara, jego żony i trzech córek. Brakowało ciał jednej z córek i carewicza. Wszystko wskazywało więc, że historia Anny Anderson może być prawdziwa. Życie dopisało jednak inny epilog. W 2007 roku odnaleziono zwęglone szczątki młodego chłopca i dziewczyny. Badania genetyczne potwierdziły, że to szczątki carewicza i jednej z jego sióstr. Tym samym cała rodzina cesarska została zidentyfikowana, a Anna Anderson do niej nie należała. Pojawia się pytanie, kim tak naprawdę była. Ale ta zagadka chyba nigdy już nie zostanie rozwiązana. Mnie osobiście dręczy jeszcze jedna sprawa. Bolszewicy od początku twierdzili, że w Jekaterynburgu zginęła cała rodzica carska. Raz powiedzieli prawdę? Dziwne....

Tytuł H.H. Kirsta może być nie zrozumiały dla czytelnika polskiego. Cyfry 08/15 określają wzór lekkiego karabinu maszynowego systemu Maxim, który w armii niemieckiej dwukrotnie unowocześniano - w roku 1908 i 1915. Mimo wprowadzonych zmian konstrukcja pozostała w zasadzie taka sama i w związku z tym określenie "Null-acht-fünfzehn" (zero-osiem-piętnaście) nabrało idiomatycznego znaczenia w potocznym języku niemieckim. Odpowiada ono mniej więcej polskiemu "znowu to samo" albo "według starego schematu". Nadając taki tytuł swej książce Kirst pragnął niewątpliwie podkreślić, że militaryzm i szowinizm hitlerowski III Rzeszy nie były nowymi zjawiskami i stanowiły kontynuację niechlubnych tradycji czasów wilhelmowskich. Tytuły poszczególnych tomów: 1 - Awanturnicza rewolta bombardiera Ascha 2 - Osobliwe przygody wojenne żołnierza Ascha 3 - Niebezpieczny triumf wojskowy żołnierza Ascha

Główną sprawą jest tu praca policji kryminalnej, jej możliwości i niebezpieczeństwa, na jakie jest narażona, działanie jej mechanizmów i wysokie wymagania stawiane jej ludziom. Ten wątek został przedstawiony dość realistycznie, natomiast tło, czyli dziedzina polityki, ma raczej charakter symboliczny.

Wybałuszonymi oczami patrzyłam na scenę jak z sensacyjnego filmu. Ów jeden, który uprzednio dążył w moim kierunku, nagle się zatrzymał, zrobił jeszcze dwa kroki, droga przed nim opustoszała, bo większość hazardzistów siedziała już pod meblami, chwilę postał, po czym ugiął kolana i runął łbem naprzód wprost pod moje nogi. Padł jakoś bardzo niewygodnie, więc, pomimo zbaranienia, wiedziona zwykłymi, ludzkimi uczuciami, przyklękłam i usiłowałam trochę mu pomóc. Przynajmniej przemieścić mu głowę ze stołowej nogi na moją siatkę wypchaną papierami, więc miękką. On zaś łapał powietrze i wyraźnie usiłował coś powiedzieć .

"Dzikie białko" to, napisana kilkanaście lat później, kontynuacja losów pracowników biura architektonicznego, których czytelnicy poznali w powieści „Lesio”. Ten niezwykły zespół zaangażuje się w zdobywanie zdrowej żywności. Jego pomysłowość, granicząca niekiedy z głupotą, zaskoczy, zadziwi i doprowadzi do łez.

W pierwszej chwili, bezpośrednio po powrocie, nie zauważyłam nic niezwykłego. Alicja była jak zwykle roztargniona, jak zwykle życzliwa i jak zwykle miała mało czasu. Ja też miałam mało czasu, bo musiałam odwiedzić wszystkich znajomych i przyjaciół nie widzianych od roku, wytarzać się na łonie stęsknionej rodziny i nie w głowie mi było jakieś subtelne wnikanie w jej sprawy, ku czemu zresztą nie widziałam żadnych powodów. Trochę mnie dziwił tylko jej brak zainteresowania własnym, zamierzonym związkiem małżeńskim, napotykającym nieprzewidziane wcześniej przeszkody i oddalającym się w mglistą i nie sprecyzowaną przyszłość.

Pozornie normalne biuro architektoniczne, chociaż pracownicy na pewno zbyt normalni nie są, a morderstwo w godzinach pracy też do powszechnych wydarzeń nie należy. Nikt obcy nie wchodził, nikt z biura nie wychodził. No, może poza przedstawicielem piekła...

Pracownik Interpolu, Paul Sherman, udaje się do Amsterdamu, aby wykonać powierzone mu zadanie specjalne, ale popełnia duży błąd zakładając, że tylko Jimmy Duclos wie o jego misji. Już na lotnisku dochodzi do nieudanego zamachu na jego życie. Sherman musi sobie szybko uzmysłowić, że gang przemytników heroiny, który ma rozpracować, zna jego ruchy co najmniej tak dobrzej jak on sam.

Morze Egejskie, gdzieś u wybrzeży wyspy Santoryn. W ramach manewrów NATO znajduje się w pobliżu jednostka Marynarki Królewskiej „Ariadne”, z najnowocześniejszym wojskowym sprzętem na pokładzie. Zresztą sprzęt elektroniczny najwyższej klasy to niejedyna zaleta tego statku; załoga „Ariadne” to profesjonaliści i wytrawni żołnierze – najlepsi z najlepszych, jak zwykło się o nich mówić w kręgach wtajemniczonych. Pewnego słonecznego i ciepłego dnia radar tej sławetnej jednostki pływającej wyłapuje samolot lecący kursem, którym nie powinien lecieć. Po chwili następuje eksplozja i maszyna spowita w kulę ognia spada z wściekłą szybkością do morza na oczach zdumionej załogi. Niemal równocześnie „Ariadne” dostaje sygnał SOS, wysłany przez załogę płonącego jachtu greckiego multimiliardera...

„Wichry wojny” to fikcja powieściowa; wszystkie postacie i wydarzenia, związane z rodziną Henrych, są wymyślone przez autora. Lecz dzieje wojny przedstawiono zgodnie z prawdą historyczną, dane statystyczne są autentyczne, zaś słowa i czyny wielkich postaci tego okresu są albo cytatami, albo też są oparte na relacjach o ich słowach i czynach w podobnych do powieściowych sytuacjach. Żadna tego typu książka nie może być wolna od błędów. Mam jednak nadzieję, że Czytelnik dostrzeże ogromny wysiłek włożony przez autora w nakreślenie i prawdziwego, i pełnego obrazu wielkich światowych zmagań. Motywy i cel napisania „Wichrów wojny” można odnaleźć w paru zdaniach napisanych przez francuskiego Żyda, Juliana Bendę: „Jeśli pokój kiedykolwiek nastąpi, to będzie on oparty nie na strachu przed wojną, lecz na umiłowaniu pokoju. Polegał będzie nie na powstrzymywaniu się od działania, ale na kształtowaniu świadomości. Z tego względu nawet nic nie znaczący pisarz może służyć pokojowi, podczas gdy potężne trybunały nie są w stanie nic zdziałać.”

„Wichry wojny” to fikcja powieściowa; wszystkie postacie i wydarzenia, związane z rodziną Henrych, są wymyślone przez autora. Lecz dzieje wojny przedstawiono zgodnie z prawdą historyczną, dane statystyczne są autentyczne, zaś słowa i czyny wielkich postaci tego okresu są albo cytatami, albo też są oparte na relacjach o ich słowach i czynach w podobnych do powieściowych sytuacjach. Żadna tego typu książka nie może być wolna od błędów. Mam jednak nadzieję, że Czytelnik dostrzeże ogromny wysiłek włożony przez autora w nakreślenie i prawdziwego, i pełnego obrazu wielkich światowych zmagań. Motywy i cel napisania „Wichrów wojny” można odnaleźć w paru zdaniach napisanych przez francuskiego Żyda, Juliana Bendę: „Jeśli pokój kiedykolwiek nastąpi, to będzie on oparty nie na strachu przed wojną, lecz na umiłowaniu pokoju. Polegał będzie nie na powstrzymywaniu się od działania, ale na kształtowaniu świadomości. Z tego względu nawet nic nie znaczący pisarz może służyć pokojowi, podczas gdy potężne trybunały nie są w stanie nic zdziałać.”