"Cmentarz w Pradze" to powieść kryminalno-szpiegowska, której akcja rozgrywa się w XIX wieku. Jej bohaterem jest Simone Simonini, cyniczny fałszerz świadczący usługi wywiadom wielu krajów. Obsesyjny antysemita. Nienawidzi również jezuitów, masonów i.. kobiet.

"Jest to książka, z której każdy cywilizowany, myślący człowiek powinien co wieczór przeczytać trzy lub cztery linijki, zanim zaśnie (jeśli w ogóle będzie mógł zasnąć)". Umberto Eco Sięgając po formułę starożytnych sentencji, posługując się ostrym dowcipem, kalamburem, skrótem myślowym, kondensacją znaczeń, Lec budował wyjątkowo trafny komentarz do wynaturzeń współczesnych czasów, nawiązując do najszerszego kontekstu kultury europejskiej. Stał się mistrzem paradoksu, tropicielem wszelkich myślowych falsyfikatów i językowych frazesów, zniewalających ludzką indywidualność i pozostających na usługach totalitaryzmu. Choć czytelnikom jego aforyzmy wydawać się mogły celną reakcją na absurdy peerelowskiej rzeczywistości, nie są one jedynie wytworem chwili historycznej, lecz zachowują aktualność i uniwersalny sens: "Nie poznaję tych ludzi. Na barykadach byli wyżsi. Gorszy od „kultu jednostki” jest „kult zera”. Są tacy, co nie mają żadnych uprzedzeń narodowych. Mogą bić się z każdym. Z opozycji można się wylizać". W "Myślach nieuczesanych" Lec kontynuuje tradycję gorzkiego żydowskiego humoru i intelektualnej gry, prześcigając lapidarnością i esencjonalnością swych aforyzmów niekwestionowanego mistrza gatunku, wiedeńczyka Karla Krausa. W eseju poświęconym pamięci wybitnego aforysty prof. Leszek Kołakowski napisał: „Rozbudzał swoim wysiłkiem ten obszar świadomości, ku któremu się zwraca autentyczna praca filozofa: miast, jak zawodowi filozofowie nieraz czynią, zlepiać zastane banały w pozorne całości, demaskował, jeden po drugim, każdy banał obiegowy, nie darował żadnemu słowu, które bezwładem języka usypia myśl. Przywrócił godność pięknemu kunsztowi aforystyki, wyjałowionemu przez wymęczony humorek kalamburzystów, dla których kalambur jest celem, nie zaś myśl, wyrażająca rzeczywiste paradoksy świata”. Tłumaczone na wiele języków, cytowane w renomowanych antologiach, Myśli nieuczesane stały się ulubioną lekturą artystów, naukowców i polityków.

Nowa, od dawna oczekiwana powieść Doroty Masłowskiej ! W swoich poprzednich książkach bardzo wnikliwie, ale też świeżo, z młodzieńczą beztroską, przyglądała się ona temu, co widziała za oknem, na ulicy... naszej polskiej codzienności. Robiła to dowcipnie i celnie, a powodzenie jej książek zarówno u czytelników jak i u krytyków dowiodło, że takiego głosu w naszej litreaturze współczesnej bardzo brakowało. W najnowszej powieści, równie dowcipnie i wnikliwie przygląda się tzw. klasie średniej, młodym, zamożnym ludziom, którzy nie mają pomysłu na to, co zrobić ze swoim życiem. Ich losy, wygląd, mieszkania wydają się nam podobne niezależnie od tego czy żyją w Warszawie czy w Nowym Jorku. Naprawdę warto zobaczyć ich oczami Doroty Masłowskiej - dostrzeżecie to, czego dotąd nie widzieliście i spotkacie samą AUTORKĘ (jak zwykle pełną dystansu do samej siebie).

Opowiadanie Sławomira Mrożka pt. "Słoń" jest przykładem bardzo ironicznej groteski. Wyśmiewa ona nieuczciwe zachowania, bardzo krytycznie traktowane przez autora. Jest to historia zoo, które jest nieudolnie prowadzone przez kierownika - płaszczącego się w każdym działaniu przed swoimi przełożonymi.

Opowiadanie Sławomira Mrożka pt. "Słoń" jest przykładem bardzo ironicznej groteski. Wyśmiewa ona nieuczciwe zachowania, bardzo krytycznie traktowane przez autora. Jest to historia zoo, które jest nieudolnie prowadzone przez kierownika - płaszczącego się w każdym działaniu przed swoimi przełożonymi.

Zbiorek opowiadań "Wesele w Atomicach" (1959) zawiera utwory, które bardzo trafnie ukazują aktualne także dzisiaj zagadnienia społeczne i obyczajowe. Większość z nich opiera się na kontekście wiejskich wierzeń z powierzchowną nowoczesnością, zderzeniu tradycyjnej chłopiej zabobonności z postępem technicznym, dotykając problemów komunikacji międzyludzkiej, wyobcowania, uwikłania w sidła losu. Ich wspólnym narratorem jest uprzejmy młody człowiek o nienagannych manierach i idealistycznym poczuciu misji, który próbuje zbliżyć się do otoczenia ze swymi humanistycznymi zasadami, lecz natrafia zawsze na niezrozumienie, obojętność i inne bariery, przez co nieustannie wikła się w sytuacje konfliktowe, często niosące zagrożenie lub poczucie osaczenia.

Akcja „Opowieści o trzech Metysach” toczy się na trzech planach. Na tom pierwszy „Raczej jednak oni” i tom drugi „Raczej ja” składają się monstrualne dialogi, toczące się między Parnickim — autorem, a tytułowymi Metysami, którzy przybyli do mieszkania autora, do Meksyku, z wieku szesnastego. Metysi to: Marcin Kortez, pierworodny syn zdobywcy Meksyku, Arrutia, błazen króla Hiszpanii Filipa Habsburga i Krzysztof Wijjafana, postać fikcyjna, z historycznego punktu widzenia jedynie możliwa, po raz pierwszy pojawiająca się w „Nowej baśni”. Jest więc sierpień 1954; jest szesnastowieczny Meksyk, a w nim okoliczności narodzin i dziejów spisku mającego na celu wyzwolenie kraju spod panowania hiszpańskiego; jest wreszcie realny czas powstawania dzieła (rok 1982, przełom 85/86). Pierwszy tom poświęcony jest „raczej jednak im”, Metysom, tu śledzimy losy spisku i w tym zagadnieniu wyczerpuje się warstwa historyczna powieści. Tom drugi, to już dzieje życia Parnickiego i problemy procesu twórczego. Żyć, znaczy pisać; pisać, znaczy żyć — zdaje się nam mówić autor.

Akcja „Opowieści o trzech Metysach” toczy się na trzech planach. Na tom pierwszy „Raczej jednak oni” i tom drugi „Raczej ja” składają się monstrualne dialogi, toczące się między Parnickim — autorem, a tytułowymi Metysami, którzy przybyli do mieszkania autora, do Meksyku, z wieku szesnastego. Metysi to: Marcin Kortez, pierworodny syn zdobywcy Meksyku, Arrutia, błazen króla Hiszpanii Filipa Habsburga i Krzysztof Wijjafana, postać fikcyjna, z historycznego punktu widzenia jedynie możliwa, po raz pierwszy pojawiająca się w „Nowej baśni”. Jest więc sierpień 1954; jest szesnastowieczny Meksyk, a w nim okoliczności narodzin i dziejów spisku mającego na celu wyzwolenie kraju spod panowania hiszpańskiego; jest wreszcie realny czas powstawania dzieła (rok 1982, przełom 85/86). Pierwszy tom poświęcony jest „raczej jednak im”, Metysom, tu śledzimy losy spisku i w tym zagadnieniu wyczerpuje się warstwa historyczna powieści. Tom drugi, to już dzieje życia Parnickiego i problemy procesu twórczego. Żyć, znaczy pisać; pisać, znaczy żyć — zdaje się nam mówić autor.