„Dziewczynka wychowana przez małpy”, „Dorastała w dżungli”, „Tarzan była kobietą” „Tańcząca z małpami” – takie nagłówki obiegły media w kwietniu 2013 r., kiedy ponadsześćdziesięcioletnia gospodyni domowa opublikowała swoją nieprawdopodobną autobiografię. Marina Chapman nie wie, ile dokładnie ma lat. Miała tyle imion, ile nadali jej kolejni „opiekunowie”. Została porwana, kiedy miała cztery lata i porzucona w kolumbijskiej dżungli. Przerażona i głodna znalazła się sama wśród drapieżników, jadowitych węży i pająków. Nagle otoczyło ją stado zaciekawionych małp kapucynek. Naśladując je, Marina powoli stała się członkiem ich stada. Robiła to co one: jadła te same owoce, wspinała się na drzewa, porozumiewała się ich językiem. „To małpy, nie ludzie, były moją rodziną. To one nauczyły mnie, jak przeżyć”. Wśród nich spędziła prawdopodobnie pięć lat. Potem znaleźli ją myśliwi... i za papugę sprzedali do domu publicznego. A to był zaledwie początek jej dalszej walki o przetrwanie – na ulicach miejskiej dżungli. Od rojącego się od niebezpieczeństw tropikalnego lasu, przez gang dzieci ulicy, strzelaniny i bomby w kolumbijskim mieście bezprawia, po gotowanie przysmaków dla księcia Kentu i miłość, jaką znalazła w Anglii... Oto historia Mariny Chapman, która dziś mieszka w Yorkshire, ma męża i jest matką dwóch dorosłych córek. Jej autobiografia „Dziewczynka bez imienia” zaraz po publikacji weszła w Wielkiej Brytanii na najważniejsze listy bestsellerów. Przez sześć tygodni pozostawała w Top 5 „Sunday Timesa” i „The Telegraph”. Była też numerem 1 Amazonu.